Παράθυρο, απέναντι. (Η σιωπηλή θεολογία του βλέμματος)
( Μολύβια, κάρβουνο, σκόνες αγιογραφίας, χαρτί Bristol) Δια χειρός. Αυτό που βλέπεις κάθε μέρα… είναι ίσως αυτό που δεν έχεις δει ποτέ. Παράθυρο, απέναντι. Σχεδίασμα 1ο Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα γίνεται τοίχος. Όχι μεταφορικά — πραγματικά. Επαναλαμβανόμενη, βαριά, χωρίς χαραμάδα. Τα ίδια κτίρια. Οι ίδιες γωνίες. Η ίδια θέα που δεν λέει τίποτα. Κι όμως… εκεί ακριβώς κρύβεται το μυστικό. Η θεολογία δεν αρχίζει από το «υψηλό». Αρχίζει από το βλέμμα. Από τη στιγμή που σταματάς να περνάς βιαστικά μπροστά από τα πράγματα και επιτρέπεις στον κόσμο να σου μιλήσει. Γιατί ο κόσμος δεν είναι άδειος. Είναι σιωπηλός. Και η σιωπή του δεν είναι απουσία — είναι αναμονή. Κάθε τοίχος που βλέπεις καθημερινά κουβαλά χρόνο. Φθορά. Ανθρώπινες ιστορίες που δεν θα μάθεις ποτέ. Και όμως σε αγγίζουν. Όχι γιατί σου αποκαλύπτονται, αλλά γιατί στέκονται εκεί και επιμένουν να υπάρχουν. Αυτό είναι ήδη μια μορφή μαρτυρίας. Μια μικρή, σχεδόν αόρατη Ανάσταση της ύλης μέσα στην φθορά της....